7 знаци дека вашето дете можеби има потреба од сензорна поддршка

Кога родителите првпат ќе слушнат за „сензорна интеграција“, честа реакција е: „Па и јас не сакам гласна музика!“ Точно — сите имаме сензорни преференции. Разликата е во интензитетот: кај некои деца сетилните дразби го попречуваат секојдневието, играта и учењето.

Седум знаци кои вредат внимание

• 1. Облеката е постојан извор на конфликт — етикети, рабови на чорапи, „гребат“ материјали
• 2. Шишање, миење коса и сечење нокти се доживуваат како драма, не како рутина
• 3. Детето избегнува валкање — песок, пластелин, боење со прсти
• 4. Или обратно: постојано бара интензивни дразби — се врти, скока, се стиска во тесни простори
• 5. Бучни места (маркети, игротеки, прослави) водат до „топење“ или целосно исклучување
• 6. Пребирливо е при јадење, особено за одредени текстури на храна
• 7. Делува несмасно — паѓа почесто од врсниците, „не си го чувствува“ телото

Еден знак не е дијагноза

Ниту еден од овие знаци сам по себе не значи дека детето има сензорни тешкотии. Прашањето кое ние го поставуваме е: дали ова му пречи на детето да си игра, учи, спие и ужива? Ако одговорот е „да, и тоа често“ — вреди да се направи проценка на сензорниот профил.

Што можете да направите уште денес?

• Водете кратки белешки: што ја предизвикало реакцијата, колку траела, што помогнало
• Не форсирајте изложување „за да се навикне“ — кај сензорните специфики тоа често го влошува одговорот
• Најавувајте ги преодите и новите ситуации однапред, со едноставни зборови
• Побарајте проценка — таа трае еден час, а носи јасност за години напред

Сензорниот профил на детето не е нешто што треба да се „поправи“ — тоа е мапа. Кога ќе ја разбереме, можеме да го поддржиме детето да го достигне својот потенцијал, на својот начин.